Ramen

[joahal3]

Ramen, a dla przyjaciół Roman, to ostatni kot odłowiony w tym roku ze stada golęcińskiego. Kastracje tego stada rozpoczęliśmy już kilka lat temu, dzięki czemu udało się zahamować rozmnażanie, ale dorosłe koty wciąż pojawiały się w okolicy. Samo wyłapanie Ramena było niezwykle ważne – dotychczas mógł liczyć na pomoc swojego karmiciela, ale niestety ten zmarł, a miejsce, w którym kot do tej pory bytował, powoli znika z mapy. Teren jest równany z ziemią i przekształcany w głośny plac budowy wiaduktu, co sprawia, że warunki do życia stają się tam coraz trudniejsze.

Po złapaniu Ramena natychmiast udaliśmy się do weterynarza, by wykonać podstawowe badania – morfologię, badanie moczu, USG i ogólny przegląd zdrowia. Na szczęście Ramen jest ogólnie w dobrej kondycji jak na kota żyjącego na wolności. Poza lekkim zapaleniem górnych dróg oddechowych, które objawiało się głośnym bulgotaniem. Weterynarz zaopatrzył nas w antybiotyk i rozpoczęliśmy leczenie. Dodatkowo Ramen miał okropnie połamane i zakrwawione pazury - prawdopodobnie to skutek bardzo nieprawidłowej diety. Nie obędzie się również bez bardzo ważnego zabiegu stomatologicznego - już podczas wizyty z pyszczka wydobywał się intensywny i nieprzyjemny zapach, a po jego otwarciu ukazał się pokaźnych rozmiarów kamień. A na sam koniec została nam tylko kastracja.

Mimo stresu związanego z odłowieniem i wizytą u weterynarza, Ramen dzielnie znosi wszystkie procedury. Jednak napięcie i lęk wciąż dają mu się we znaki – to bardzo wystraszony i wycofany kotek, który potrzebuje dużo czasu i wsparcia, by poczuć się bezpiecznie. Robię wszystko, by pomóc mu oswoić się z nową sytuacją i stopniowo budować jego zaufanie.







Ramen na ZDJĘCIACH i FILMACH.

[joahal3]

Cześć wszystkim!

Ramen to trzeci kotek, który trafił do mnie ze stadka golęcińskiego. Od samego początku było widać, że dla Ramena ta zmiana to ogromny stres. Nowe miejsce, nowe zapachy, ludzie, hałasy... Kompletnie nie potrafił się w tym wszystkim odnaleźć

Był przerażony, nieufny, a klatka była dla niego istną pułapką. Przez pierwsze noce robił w niej prawdziwą rewolucję – wszystko przewracał, kopał, rzucał, jakby próbował znaleźć wyjście. Na szczęście z apetytem, jak i z kuwetą nie było problemu – mały plusik w tej burzy emocji

Dopiero po około tygodniu sytuacja się nieco uspokoiła. Ramen odrobinę się wyciszył, więc mogliśmy zacząć pracę nad oswajaniem. Ogromnym wsparciem okazała się moja ręcznie zrobiona głaskaczka – z kijka i gąbki. Do tego rękawiczki, dużo cierpliwości i spokój. Wiem, że to będzie długi proces, ale czuję, że bardzo wartościowy. Taka relacja, budowana krok po kroku, zaufanie zdobywane na przestrzeni tygodni i miesięcy – to coś naprawdę pięknego. I mam to szczęście, że cierpliwości mi nie brakuje

W międzyczasie Ramen przeszedł już kastrację, którą zniósł naprawdę dobrze – wszystko ładnie się zagoiło Przed nami jeszcze zabieg dentystyczny i szczepienie, ale wierzę, że damy radę – razem!

Trzymajcie kciuki za Ramena – to wyjątkowy kot, który zasługuje na spokojne, pełne miłości życie

[Erena]

Ramen, bądź dzielny, trafiłeś na fajną Człowiekę

[Cotleone]

Oczywiście trzymam kciuki za integrację. Małymi kroczkami... Wierzę, że będzie dobrze.

[Erena]

Co tam ciekawego u Ramena? Słyszałam, że daje się głaskać i zaczyna to lubić

[joahal3]

Cześć wszystkim!

Chciałam się z Wami podzielić wspaniałymi wieściami o Ramenie – tak, tym samym nieśmiałym, dzikim kocurku, który jeszcze niedawno bał się własnego cienia. Od ostatniego czasu Ramen zrobił OGROMNE postępy i aż serce rośnie, gdy patrzę, jak bardzo się zmienił.

Kiedy w końcu poczuł się nieco pewniej w swojej klatce, zaczęliśmy nowy etap – kocykowanie. Delikatnie wyciągałam go z klatki i zawijałam w kocyk jak tortillę. Na początku był bardzo wystraszony – cały się trząsł i patrzył na mnie z przerażeniem. Ale wystarczyło kilka czułych głasków, by powoli się rozluźnił. Z czasem głaskanie zaczęło mu się podobać tak bardzo, że... zaczął mruczeć!

To był przełomowy moment – pierwszy raz zobaczyłam, że Ramen potrafi zaufać. Dla mnie to ogromny sukces, ale przede wszystkim to jego sukces – walczył dzielnie ze swoim strachem i codziennie robił krok naprzód. Z dzikiego, nieufnego kota Ramen zmienił się w mięciutką, kochaną kluskę I to właśnie takie momenty przypominają, że nie wolno skreślać zwierząt, które na początku wydają się "trudne". One też chcą bliskości, tylko czasem potrzebują więcej czasu, cierpliwości i ciepła.

Kiedy Ramen poczuł się już bezpieczny w ramionach kocyka, przyszedł czas na wielki krok – wypuszczenie z klatki. I wiecie co? To była najlepsza decyzja. Widać było, że klatka bardzo go stresowała – czuł się w niej osaczony, bez możliwości ucieczki. Po otwarciu drzwi... jakby odetchnął. Zyskał więcej przestrzeni, swobody i zaczął naprawdę żyć.

Teraz Ramen coraz chętniej się bawi, a nawet świetnie dogaduje się z resztą golęcińskiej ferajny – Halinką i Skoczkiem. Bawią się razem, myją się nawzajem, a potem zasypiają w jednym wielkim, kocim kłębuszku. Patrzenie na to to czysta radość.

Choć Ramen nadal nie daje się tak łatwo pogłaskać i nie podchodzi sam z siebie, to... smaczki robią robotę Powolutku, ale z ogromnym zaangażowaniem budujemy zaufanie. Każdy dzień przynosi coś nowego, jakiś drobny gest z jego strony, który daje nadzieję i pokazuje, że jesteśmy na dobrej drodze.

Ramen to żywy dowód na to, że nawet najbardziej zamknięte serduszka mogą się otworzyć – wystarczy tylko dać im czas, przestrzeń i dużo miłości.

Trzymajcie kciuki za dalsze postępy!

[Migotka]

Co słychać u Ramena?

[joahal3]

Nasz kocurek Ramen jest już nie do poznania! W ciągu ostatnich kilku miesięcy przeszedł niesamowitą przemianę. Z wystraszonego, nieufnego kociaka, który reagował agresją, stał się prawdziwą, mięciutką przytulanką.

Dziś sam podchodzi po mizianie, tuli się i domaga się kolejnych głasków. Już nie ma strachu przed wyciągniętą ręką – wręcz przeciwnie, przychodzi pierwszy! Uwielbia przesiadywać na kolanach, a kiedy wezmę go na ręce, kompletnie się rozluźnia. Dosłownie rozpływa się jak lody na słońcu . Mogę go przesuwać, podnosić, przewracać, tulić – a on po prostu leży zadowolony i czerpie z tego pełnymi garściami.

Największy szok? Ramen sam kładzie się na pleckach i pokazuje brzuszek do miziania! To już naprawdę ogromne osiągnięcie, biorąc pod uwagę, jakim nieufnym maluchem był na początku. Jestem z niego niesamowicie dumna .

Jedyne, co mi zostało z dawnych czasów, to kilka blizn w roli pamiątki . Ale to już zamknięty rozdział – teraz mam w domu kota, który jest najspokojniejszym i najbardziej wyluzowanym stworzeniem na świecie.

Ze Skoczkiem dogaduje się świetnie, bo Ramen to typ, który wszystko ma... głęboko pod ogonem . Żadne zaczepki nie robią na nim wrażenia. To taki kotek, co ma wiecznie „wywalone” – potrafi znaleźć wspólny język z każdym kotem i każdym człowiekiem.

Patrzę na niego i aż serce rośnie – z małego, przerażonego wojownika zmienił się w ciepłą, mruczącą kulkę szczęścia .

[joahal3]

Hej!

Z dnia na dzień jestem coraz bardziej dumna z mojego Ramenika
Jak pewnie pamiętacie z wcześniejszych postów – kiedyś był to przestraszony, nieufny i momentami agresywny kocurek, który potrzebował dużo przestrzeni i spokoju. Ale dziś… po tamtym Ramenie nie ma już ani śladu!

W ostatnim czasie wydarzyło się sporo i widzę ogromny progres w jego zachowaniu. Jeszcze niedawno uciekał, gdy wyciągałam rękę albo nie pozwalał się dotknąć, jeśli to nie on inicjował kontakt. Teraz? Teraz to największy miziak pod słońcem! Ramen dosłownie żyje po to, żeby się przytulać i mruczeć. Zawsze gotowy z wypiętą dupką do głaskania, bez żadnych limitów! Uwielbia noszenie na rękach i buziaczki w czółko – zwija się wtedy w kłębek w moich ramionach i mruczy tak głośno, że słychać go z drugiego pokoju

Najbardziej wzrusza mnie jednak to, że zaczął ze mną spać! Kiedy kładę się do łóżka, Ramen przychodzi, wciska się pod rękę, barankuje i czeka na buziaczki. Kilka razy zdarzyło nam się zasnąć razem i przespać tak całą noc

Jeśli chodzi o relacje z resztą futrzastych towarzyszy – Eli, Maciusiem i Halinką – też widać ogromne postępy!
Maciuś na początku miał trudność z zaakceptowaniem nowego lokatora – bywało, że gonił Ramena i próbował go zdominować. Musieliśmy cofać się kilka razy w procesie łączenia, ale cierpliwość się opłaciła. Teraz chłopaki śpią obok siebie, myją się nawzajem i ocierają Jeszcze nie jest to spanie razem, ale raz przyłapałam ich wtulonych w środku nocy – widok bezcenny!

Eli przyjęła Ramena z dużo większym spokojem, choć czasem widać, że ma go po dziurki w nosie, bo to straszny atencjusz i musi być w centrum uwagi Z Halinką też jest dobrze – ma podobnie do Eli i kiedy Ramen przesadza, Halinka jednym pacnięciem jasno stawia granice.

Patrząc na niego, jestem po prostu zakochana po uszy. To niesamowite, jak wiele potrafi zmienić cierpliwość, miłość i zaufanie.

[miyazawa]

Wspaniałe wieści Nie wydarzyłoby się to, gdyby nie ogrom Twojej pracy )

[crestwood]

Ramena największą motywacją jest JEDZONKO Na dźwięki w kuchni wychodzi z sobie tylko znanej kryjówki i ustawia się w kolejce do jedzenia. A właściwie to przeskakuje kolejkę, ponieważ - w przeciwieństwie do Halinki - pakuje się na blat kuchenny i sam się częstuje z otwartej puszki Trzeba mieć przy nim oczy dookoła głowy, gdy w grę wchodzi papu.

Zaskoczony w kuchni na początku dyżuru


"Napełniaj miseczkę, ciocia!"


Oczy jak 5 złotych, ale podejdę, skoro ciocia ma smaczki


A na koniec to rozmruczę się z radości


Bo okazuje się, że ciocia nie taka straszna

[Erena]

Ramenik kocha za-żarcie?
Fajnie patrzeć, że tak się zsocjalizował.

[joahal3]

Ramen pięknie odnalazł się w naszym kocim stadku Jego socjalizacja z moimi kotkami przebiegła wręcz wzorcowo. Przy nich Ramen dosłownie odpala się ze szczęścia – ugniata wszystko dookoła jak ciasto na pierogi, a mruczenie słychać w całym domu

Koty śpią razem, myją się nawzajem i bawią bez końca. Widać, że Ramen uwielbia towarzystwo innych kotów, ale równie mocno kocha kontakt z człowiekiem. Do mnie zawsze przychodzi na mizianie – wskakuje na kolana, nie ma żadnego problemu z noszeniem na rękach. A kiedy podchodzę do niego, gdy akurat odpoczywa, sam wysuwa główkę i pochyla ją tak, jakby prosił o buziaka!

Przez cały ten czas ani razu nie pokazał pazurkami, że coś mu się nie podoba. Akceptuje wszystko, co się wokół niego dzieje. Uwielbia mizianie dosłownie wszędzie – po brzuszku, łapkach, ogonku (oczywiście z wyczuciem i szacunkiem do granic). Jest takim pieszczochem, że nawet gdy się maluję, gotuję czy pracuję przy biurku, Ramen zawsze znajdzie sposób, żeby wskoczyć i choć na chwilkę wyprosić głaski

Za nami jest również wizyta kontrolna u weterynarza. Ramen miał wykonane USG, które pokazało, że w brzuszku nie wszystko jest idealnie, dlatego dostaliśmy leki, aby poprawić jego stan. Przed nami kolejna kontrola w lutym, a także badanie kału i następne szczepienie. Trzymamy kciuki, żeby wszystko szło w dobrym kierunku!